Zoeken

Niets nieuws

leven onder de zon

Ik durf niet meer te spreken

Ik durf niet meer te spreken. Over God bedoel ik. Voor de rest blijf ik een prater. Maar over God houd ik soms liever mijn mond.

‘Ik kan niet geloven dat er werkelijk mensen zijn die oprecht menen dat het mogelijk is om met een vulgaire vanzelfsprekendheid over God te spreken en het evangelie te propageren als was het een betrouwbaar automerk’, zegt de Tsjechische priester Thomas Halik. Spreken over God in onze cultuur is lopen over een smalle richel: je zegt al snel te veel, maar ook al snel te weinig. En van beide herken ik de gevolgen om mij heen. Doorgaan met het lezen van “Ik durf niet meer te spreken”

Weekendmeditatie

Jan van Ruusbroec (ca 1292-1381)
Jan van Ruusbroec wordt gezien als een van de grootste christelijke mystici. Al jaren is hij priester in Brussel, wanneer hij in 1339 besluit met twee anderen het publieke leven te verlaten en zich terug te trekken in een kluis. Ze leven zonder regel en overste en sluiten zich niet aan bij een klooster, omdat Van Ruusbroec kritiek heeft op de geestelijke situatie in de meeste kloosters. Uiteindelijk stichten de mannen zelf een klooster. In die jaren trekt hij zich vaak terug in het bos. Hij schrijft daar op wat hem wordt ingefluisterd door de heilige Geest. Later bewerkt hij deze influisteringen tot boeken. In die boeken deelt hij zijn kennis van het goddelijke mysterie. Hij zegt daar zelf over: “Weet dit wel: nooit heb ik een woord neergeschreven tenzij onder de inspiratie van de heilige Geest.” Doorgaan met het lezen van “Weekendmeditatie”

Knetterhard – Jesaja 24

Mijn aangevochten geloof en mijn relatie

Mijn geloof is het meest aangevochtene en het meest diepe en ingrijpende wat mij is overkomen. Ik ben een twijfelaar. En een gelovige. Ik koester mijn geloof. Maar het is als een kwetsbaar plantje dat moedig zijn groene sprieten door de ruwe kluiten grond de lucht in stuwt. Het herbergt de belofte van een prachtige boom met een robuuste stam, wijde wortels, een bladerrijke kroon en mooie vruchten en het eerste eikenblaadje doet onmiskenbaar denken aan de machtige eik die het belooft, maar het is verborgen en kwetsbaar. De gemeentelijke grasmaaier kan het in één seconde geweld beëindigen, zoals voor ons huis regelmatig gebeurt. Zo is mijn geloof. Lees verder

Weekendmeditatie

Openingsgebed
Heer, open mijn lippen.
En mijn mond zal uw lof verkondigen.
Van zonsopgang tot zonsondergang
moet uw naam worden geloofd.

God, kom mij te hulp,
Heer, haast U mij te helpen.
Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest
zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen. Doorgaan met het lezen van “Weekendmeditatie”

Bijna dood en het leven

Gastblog door Jeroen Bakker

Het is al bijna het einde van het jaar. Eerst nog Sinterklaas, kerst, oud en nieuw, en dan is het alweer drie jaar geleden dat ik bijna dood ging. Er bestaat een soort ‘bijna-dood’ die je rakelings mist, als een auto die je niet hebt gezien. Dat is het soort waarbij je niet echt opgelucht bent, omdat je niet de tijd hebt gehad om te schrikken. Een ‘bijna-dood bijna-ervaring’.

Doorgaan met het lezen van “Bijna dood en het leven”

Weekendmeditatie

Openingsgebed
Heer, open mijn lippen.
En mijn mond zal uw lof verkondigen.
Van zonsopgang tot zonsondergang
moet uw naam worden geloofd.

God, kom mij te hulp,
Heer, haast U mij te helpen.
Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest
zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Doorgaan met het lezen van “Weekendmeditatie”

God uit één stuk

Dankdag en de Zuidas

Mijn forenzenbestaan begint nagenoeg elke ochtend klokslag vijf over zeven bij de fietsenstalling op station Zwolle. ‘Inchecken voor de stalling alstublieft’ vraag ik aan de steevast wat humeurig ogende man die dagelijks zijn vaste plek inneemt. We zijn nooit meer echt vrienden geworden, omdat ik het een half jaar lang vertikte om mijn fiets bovenin de stalling te zetten, totdat ik op een dag op heterdaad werd betrapt. Na een bevestigende pieptoon van het incheckapparaat klinkt het ‘voor mekaar’ en ‘wel bovenin de stalling zetten hé?’ waarna ik me omdraai en richting de fietsenrekken loop. In mijn hoofd weer verzuchtend dat ik mijn 18 kilo zware retro Gazelle weer een meter de lucht in mag gaan staan hijsen in mijn maatpak. Bang dat ik er ooit nog eens uitscheur.

Doorgaan met het lezen van “Dankdag en de Zuidas”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑