Vorige week berichtten NOS en Weeronline dat we de warmste 3 november hadden sinds de metingen vanaf 1901. Om eerlijk te zijn heb ik heerlijk van dit warme herfstweer genoten op de fiets en in de tuin. Toch begon er ook iets aan me te knagen bij het lezen van dit bericht. Ik kan er wel van genieten, maar hoe is het eigenlijk mogelijk dat de thermometer op deze dag meer dan 20 graden Celsius heeft aangetikt? Op dezelfde dag zag ik een fragment van ‘Zondag met Lubach’. Dit keer stelde Lubach mij als kijker een kritische vraag over het minderen van het eten van vlees. Niet omdat het, zoals in de media is vermeld, de kans op kanker vergroot, maar omdat de productie van ons vlees een van de grootste vervuilende activiteiten op onze planeet is.

Het eerste is het gevolg van een (te) snel veranderend klimaat, het tweede een van de oorzaken. Aan het eerste (de warmste dag) kun je nu weinig meer doen, aan het tweede is zeker wat te doen. Waarom doen we dit dan niet? Waarom eten we gemiddeld toch vier keer in de week aardappels, groente en vlees? Is dit gemak? Genot? Ondanks dat we weten wat de negatieve gevolgen van klimaatverandering zijn? In Nederland hebben we er eigenlijk weinig last van en maken we ons er niet zo druk om. Misschien omdat we vinden dat het niet ons probleem is en mensen hun eigen problemen maar moeten oplossen. Of is het toch dat we onze eigen aangewende consumptie niet willen opgeven?

Daarom is het belangrijk dat er aandacht is voor de problematiek die veroorzaakt wordt door klimaatverandering. Problemen die spelen omdat we ons een standaard hebben aangewend die ongezond is voor onze aarde. Ik besef des te meer dat deze aarde niet van ons is, maar ons door God is gegeven. Door God is geschapen. Prachtig en volmaakt.

In het scheppingsverhaal lezen we ‘en God zag dat het goed was’. Hij bedoelt met goed vast niet dat we ons eigen stukje vlees op ons bord belangrijker vinden dan de mensen die door klimaatverandering hun landbouwgrond kwijtraken. Dat wij water en mensen misbruiken voor onze eigen consumptie. Dat mensen in honger leven en hun huis, manier van leven en land moeten verlaten om te overleven. Nee, God zag dat het goed was.

Toen ik twee weken geleden meeliep met de klimaatloop in Utrecht sprak Reinier van den Berg over wat we zelf kunnen doen om de klimaatveranderingen die momenteel in sneltreinvaart plaatsvinden te vertragen. Hij sprak ook over de woorden ‘God zag dat goed was’. Hij legde niet de nadruk op goed maar op was. God zag dat het goed was.

Regelmatig hoor ik van kerken en christenen dat ze het belangrijk vinden om stil te staan bij de armoede in de wereld. Een thema als gerechtigheid vinden ze belangrijk om onder de aandacht te brengen, maar zodra het over duurzaamheid, ecologische gerechtigheid of bijvoorbeeld klimaatverandering gaat wordt het vaak afgedaan als een linkse mening die niet in de kerk thuishoort. Ik voel me als jongere (waar ik me met mijn 26 jaar nog onder schaar) regelmatig ‘alleen’ wanneer ik ergens binnen een christelijke context een ‘groene’ bespreking binnenloop en in een kamer vol met  grijze linkse jaren-70-activisten terechtkom. Ben ik dan de enige die dit belangrijk vindt?!

Ik denk het niet. Als ik kijk naar jongeren om mij heen dan zie ik ze actief leven met oog voor mens en natuur. Onder het motto “niet lullen maar poetsen” gaan ze aan de slag. Zo sta ik tegenwoordig elke maandagochtend met mijn stoffen broodzakken bij de bakker. De eerste keer kreeg ik rare blikken, vorige week kreeg ik als reactie ‘je bent al de tweede vandaag!’ en nu is de verkoopster zelf begonnen met het scheiden van haar afval. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Toch denk ik dat het belangrijk is om te blijven praten over wat je doet. Te praten over keuzes die jij maakt. Door je daden kracht bij te zetten en te laten horen wat jij belangrijk vindt. Daarom wil ik jullie vragen om “te lullen én te poetsen”. Laat zien en horen wat jij belangrijk vindt in een eerlijke wereld!

Ik spreek mijn hoop uit dat kerken, predikanten, diakenen, christenen, jij en ik, jong en oud, op zoek gaan naar een eerlijke manier van leven met zorg voor Gods Schepping. Dat wij, zolang we hier op aarde zijn, eerlijk en zorgvuldig omgaan met alles wat er leeft. Verlangend en wetend dat God uiteindelijk degene is die alles weer heel kan maken.

Beeld Sascha Maljaars