‘Mens, durf te leven.’ Ramses Shaffy zong het en later hebben veel artiesten een cover van het lied gemaakt. Dat zegt iets over de kracht ervan. Blijkbaar zit er in die oproep iets wat door velen wordt herkend. Mens, durf te leven en pas je niet slaafs aan de meerderheid aan. Als je iets langer over de titel nadenkt, dan ontdek je een bijzondere dubbelheid in die oproep. Mens, doe waar je bestemd voor bent. Leef! Blijkbaar doen veel mensen dat volgens de schrijver niet. Ik luisterde onlangs naar het nummer en moest toen denken aan de kerk. Niet iedereen zal het hebben – noem het beroepsdeformatie – maar ineens kwam bij mij de associatie op: Kerk, durf te geloven. Kerk, leef uit waar je voor bestemd bent. Over die associatie is op theologisch gebied veel te zeggen, maar ik vraag je om er in mee te gaan.
De gedachte ontstond namelijk niet vanuit het niets, maar heeft zich in de afgelopen maanden al dan niet onbewust gevormd. Ik zal het proberen te illustreren aan de hand van een voorbeeld. Niet een voorbeeld waar jij waarschijnlijk het eerste aan zou denken, maar de gedachtelijn is ook op andere thema’s toepasbaar. Ik verbaas me er al lange tijd over hoe het beroepen van een predikant vormgegeven wordt in de kerk waar ik lid van ben. En dan gaat het over pas afgestudeerde predikanten, maar ook over hen die al lange tijd in het vak zitten. Er gaan vaak maanden overheen voordat een gemeente een beroep uitbrengt, omdat er allerlei vragen beantwoord moeten worden. Die vragen hebben dan bijvoorbeeld te maken met de financiën, maar vaak ook met de vraag of kandidaat X wel geschikt is voor gemeente Y en gemeenteleden met allerlei verschillende meningen. Vaak denkt gemeente Y ook dat haar problemen zo specifiek en groot zijn dat hun kandidaat X wel heel bijzonder en speciaal moet zijn. Doorslaggevend lijkt in veel gevallen: bij twijfel niet inhalen.

Begrijp me goed, ik zeg niet dat ik geen goede voorbeelden ken en ik moedig niemand aan om zomaar een keuze te maken zonder er eerst goed over nagedacht te hebben. Er moet immers ook wel sprake zijn van een ‘match’. Jezus zei ooit eens: ‘Stel dat je een toren wilt bouwen. Dan ga je eerst bedenken hoeveel dat kost en of je genoeg geld hebt. Want stel dat je wel begint te bouwen, maar geen geld hebt om het werk af te maken. Dan zullen alle mensen je uitlachen. Ze zullen zeggen: ‘Die man begon te bouwen, maar hij kon het niet afmaken!’ Zo geldt het ook bij bijvoorbeeld het beroepen van een predikant. Daar moet je goed over nadenken, want je wil niet uitgelachen worden. Dat zou het lichaam van Christus niet ten goede komen.

Er is alleen ook nog een andere kant, want uit en in geloof mag je ook keuzes maken en ervan overtuigd zijn dat God je zal helpen en steunen. Het lijkt vaak alsof kerken zijn vergeten waar ze voor zijn bedoeld. Ze vergeten dat ze vanuit geloof in de Opgestane mogen leven en handelen, dat zij onderdeel van het lichaam van Christus zijn en daardoor al een behoorlijke geschiedenis met zich meedragen. Daarnaast lijken ze ook te vergeten dat er in de Bijbel veel wordt gesproken over de kracht van geloof. Zegt Jezus dat ook niet? ‘Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn.’

Ach kerk, durf toch te geloven. Durf gelovig de sprong te wagen. Toon eens wat lef. En niet alleen als je een voorganger wilt beroepen, maar ook als er andere keuzes gemaakt mogen worden. Doe dat niet zonder na te denken, maar met geloof, lef en vertrouwen.

Voel jij je niet direct aangesproken, omdat de kerk als collectief het onderwerp van deze oproep is? Vind jij dit stuk tekst aanmatigend, omdat het lijkt alsof ik een alwetende verteller ben? Bedenk dan dat ik en jij (hopelijk ook) behoren tot de kerk. Met andere woorden, confronteer jezelf, net als ik dat moet doen, met de vraag of je zelf durft te geloven en welke implicaties die durf heeft. Een geloviger kerk, een kerk met lef en moed begint niet bij de ander, maar bij jezelf. Of nog beter: een geloviger kerk, een kerk met lef en moed begint met persoonlijk geïnspireerd te worden door Gods geest. Gelovige in de kerk, durf te geloven samen met al die gelovige lefgozers om je heen!

Beeld Maarten Boersema