Donderdagavond laat lig ik met mijn pasgeboren zoon op de bank. Hij slaapt nog niet. Om de tijd te doden ga ik mijn gebruikelijke nieuwslijstje langs. Volkskrant, Trouw, NU, Telegraaf. Terwijl ik het nieuws in me op zuig, verschijnen de eerste berichten over de doden in Nice. Ik volg alle liveblogs en pas laat zoek ik mijn bed op. De volgende avond gaat hetzelfde. Scrollend door het nieuws, komt het nieuws binnen van de coup in Turkije. Elke avond erop lijkt het weer raak. Man hakt met bijl in op treinbewoners. Man steekt mensen neer in nachtclub. Man laat zichzelf ontploffen bij festival in Duitsland. Man snijdt keel door van priester in Frankrijk. En op mijn schoot ligt mijn kwetsbare zoon die geen weet heeft van de ellende in de wereld. In wat voor wereld laat ik hem groot worden? Misschien kan ik maar beter geen nieuws meer volgen?

Een groeiend aantal mensen, met name jongeren, stopt met het volgen van het nieuws. Deze nieuws-mijders waren vaak nieuwsjunkies zoals ik, maar besloten op een dag te stoppen. En vaak om dezelfde reden: waarom zou je jezelf de hele dag kwellen met slecht (want als het goed is, is het geen nieuws) nieuws? Beter richt je je op de positieve dingen in het leven. Ben ik het niet aan mijn pasgeboren zoon verplicht te stoppen met mijn nieuwsobesitas?

De christelijke schrijver C.S. Lewis vond al in de jaren ’50 van wel. In het boek ‘Verrast door Hoop’ schrijft hij: ‘Het meeste wat ze lezen zijn valse vooronderstellingen (…) Veel van wat de jongeren onthouden van het nieuws zullen ze daarna weer moeten afleren.’ Nieuws is vaak zo gekleurd en uitsluitend negatief dat het je denken en stemming zo beïnvloedt dat het veel tijd kost weer positief of zelfs hoopvol te denken. Waarom scroll ik dan nog al die nieuwslijsten langs?

Een eerlijk antwoord is dat het mijn eigen sensatieverslaving is. Toch is er nog iets anders wat mij tegenhoudt om te stoppen nieuws te volgen. Stoppen met het volgen van het nieuws kan ook een manier zijn om te doen alsof al dat slechte er niet is, een vorm van escapisme. Slecht nieuws uit andere delen van de wereld kan een irritante verstoring zijn van je eigen gelukkige en tevreden gevoelens. Leed van anderen is daarmee vooral een vervelende verstoring van jouw geluk. Zo kun je ook eenvoudig Jezus volgen: zolang je je ogen letterlijk sluit voor wereldleed, is het eenvoudig om optimistisch christelijk te zijn. Op deze manier nieuws mijden is een vorm van goedkope hoop of optimisme, maar heeft weinig van doen met de christelijke hoop.

In het Nieuwe Testament is hoop geen kasplantje van een groep wereldmijders. Het is getest door dezelfde hopeloosheid, irritatie en gedeprimeerde gevoelens van een gemiddelde nieuwsjunkie. Aangevochten door slecht nieuws en nare berichten vanuit heel de toenmalige wereld en uit hun eigen levens. Precies dat is wat de christelijke hoop onderscheidde van oude vormen van escapisme als de gnostiek. Vroege christenen zagen een koninkrijk komen, ondanks de stroom van slecht nieuws.

In de woorden van Lewis lees ik meer dan een advies om een nieuws-mijder te worden. Lewis laat zien hoe in al het nieuws vooronderstellingen en wereldbeelden meekomen die bevraagd en getest moeten worden. Christen-zijn gaat niet over het mijden van die beelden, maar over het creatief omgaan hiermee en het aanleren van een andere manier van kijken. Voor veel mensen vandaag de dag lijkt het volgen van nieuws alleen maar te leiden tot gedeprimeerde gevoelens. Maar christen-zijn nodigt mij uit om meer te doen dan moedeloos te worden van het nieuws. Soms zet het me aan tot bidden. Soms tot stil zijn. Soms tot juist het goede nieuws te zien dat niet verteld wordt, en soms tot in beweging te komen en me uit te spreken tegen onrecht.

Minder nieuws volgen is voor een junkie als ik geen slecht idee. Maar het mijden ervan wel. Dat betekent niet dat ik me altijd hoef mee te laten slepen door deprimerende nieuwsberichten. Het is juist de uitdaging om ondanks het slechte nieuws rustig te durven slapen in het vertrouwen dat Gods onzichtbare aanwezigheid ons hoop geeft. Ik kijk naar mijn inmiddels slapende zoon en besef dat ik nog veel van hem kan leren.