Gastblog door Pim Poortinga

Ik lig te slapen. Het wordt steeds warmer. De zon is op en staat op mijn tent te branden. Ik word wakker.

Hè bah. Ik heb last van mijn kies. Ik loop naar het toiletgebouw, zoek mijn tandenborstel en tandpasta. Ik poets mijn tanden en mijn kiezen. De pijn wordt minder.

Twee uur later is het zover. Ik voel mijn kies weer. Alweer die zeurende pijn. Ik slik wat pijnstillers. De pijn wordt minder.

De volgende dag sta ik weer op. en ja hoor… De zeurende pijn is er weer. Ik loop naar het toiletgebouw, poets mijn tanden, loop naar de tent, slik mijn pijnstillers. De pijn wordt minder, maar verdwijnt niet. Ik pak een fles vodka en spoel mijn kies met alcohol. Het helpt, de pijn wordt minder.

Nog even aanzien, over anderhalve week ga ik in Nederland wel naar m’n tandarts.

De derde dag sta ik op, poets mijn tanden, slik de pijnstillers, spoel met vodka en ga op zoek naar een tandarts in Frankrijk. Ik rijd naar het dichtstbijzijnde dorpje en ga de tandartsen bij langs. Ze zijn allemaal met vakantie. Lekker.

De vierde dag sta ik op, poets mijn tanden, slik de pijnstillers, spoel met vodka. Dit doe ik altijd. Ik ben Pim, en ik heb last van mijn kies. Als ik opsta poets ik mijn tanden, slik pijnstillers en spoel de hele dag mijn mond met vodka. Ik ben de pijn gewend. Als ik eet, doe ik dat met rechts. Als ik drink houd ik mijn hoofd een beetje schuin. Alsof het nooit anders geweest is.

In een paar dagen tijd was ik veranderd. Ik was gewend aan een routine van pijnbestrijding. Ik was gewend aan het leven met pijn. Een zeurende pijn aan mijn kies. Die pijn kon ik wel aan. Ik ben geen watje en met mijn trucjes ging het prima. Ik ben gewend aan de situatie. In korte tijd heb ik geaccepteerd dat mijn leven er zo uit ziet.

Gelukkig ben ik tegenwoordig niet meer Pim met kiespijn. In een grotere stad was er een tandarts die niet met vakantie was. Ik had een ontsteking onder mijn kies. Zijn oplossing was een antibioticakuur, zo sterk dat mijn huisarts daar later om zou lachen. Na een tijdje was ik niet meer Pim met kiespijn.

Maar ik was ook niet dezelfde als voor de kiespijn. Toen de pijn weg was at ik een stukje stokbrood en o, wat was dat fijn. Kauwen, links, rechts, geen probleem. Drinken zonder mijn hoofd te draaien. Opstaan zonder pijn.

Die kies heeft mij geleerd hoe fijn het is om zonder pijn op te staan. Om niet afhankelijk te zijn van pijnstillers of vodka.

Door de jaren heen heeft die kies mij nog meer geholpen. Het heeft het contrast in mijn leven verhoogt. Door meer pijn, was ik nog blijer met geen pijn. Eerst was zonder pijn opstaan normaal, maar na een paar dagen kiespijn was pijnloos opstaan het mooiste wat me kon overkomen.

In mijn vrijgemaakte opvoeding was het niet meer dan logisch dat Jezus voor mij gestorven was. Ik had het niet anders meegemaakt. Het was als het wakker worden zonder pijn. Op zondag kreeg ik te horen hoe speciaal het was dat Jezus dit voor mij gedaan had. ‘Oké,’ dacht ik. ‘Heel speciaal. Ik zal mijn best doen dit te denken, ook al voelt het gewoon heel normaal.’

Hoe ouder ik werd hoe meer ellende ik zag. Ik stelde mensen om mij heen teleur, en zij mij. Ik zag hoe andere mensen elkaar pijn deden. Ik voelde hoe ze mij pijn deden. En ik zag dat ik, zonder dat ik dat bedoelde, anderen pijn deed.

De ellende liet zien hoe mooi het gewone leven is. De ellende liet mij zien dat mijn gewone leven een fantastisch leven is.

Wat de preek me niet kon laten zien, kon de ellende mij wel tonen. De pijn en het verdriet lieten nog beter de andere kant zien. Door de ellende die ik meemaak zie ik steeds beter hoe mooi het offer van Jezus voor mij is. Hoe meer ellende ik meemaak, hoe beter ik zie hoe groot en liefdevol mijn God is.

Pim Poortinga is theoloog en in opleiding tot predikant.