Morgen is het zover. Dan kiezen de burgers van Nederland de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Mensen die jou en mij gaan vertegenwoordigen bij het uitvaardigen van wetten die voor iedereen in dit land gelden. Maar hoe stem je als christen? Heeft je geloof daar mee te maken, of moet je dat loskoppelen? Hoort bij je geloof een christelijke partij? Mijn stemadvies: je geloof heeft alles met politiek te maken. Jouw geloof heeft politieke consequenties. Neem je geloof expliciet mee naar het stemhokje.

Deze claim is in onze cultuur omstreden. Het klinkt namelijk als een redenering waarmee je ook de sharia in zou kunnen voeren als je geloof dat van jou zou vragen. En dat klopt. Alleen vraagt niet elk geloof dat. Maar deze claim is wel een protest tegen de visie dat geloof een privézaak zou moeten zijn. Mede vanwege de opkomst van de radicale islam wint dit liberale dogma aan kracht. Geloven is prima. Doe je ding. Maar houd het alsjeblieft achter je eigen voordeur. Of achter de deuren van je kerk. Op straat je mening uiten? Niet verboden, maar ik loop een blokje om.

Inspirerend sprookje
Dit lijkt vaak ook het beeld te zijn dat onze maatschappij heeft van het geloof. Het is een persoonlijke inspiratiebron, iets dierbaars en moois. Zo reageren mensen ook vaak: mooi dat je dat hebt. Soms lijken ze haast jaloers: kon ik ook maar geloven in zo’n sprookje waar je leven beter van wordt. Maar dit beeld herken ik persoonlijk niet. Mijn geloof is geen inspiratiebron. Mijn leven wordt niet beter van geloof. Het is geen persoonlijk kleinood dat ik koester en dat mij helpt om te bloeien als mens. Dit beeld is geloven volgens de spelregels van een liberale en seculiere staat. Een spel met een speelbord met een dikke lijn tussen de twee speelvlakken: publiek en privé.

Eigen spelregels
Mijn geloof heeft zijn eigen spelregels en een ander speelbord. Mijn geloof zet alles op zijn kop, ook mijn leven soms. Het kan een inspiratiebron zijn, maar op andere momenten confronteert het mij keihard met mijzelf. Soms koester ik het en soms wil ik ervan af. Soms doet het me bloeien, maar soms vraagt het mij om te lijden met mijn Heer. Ik geloof niet omdat het mijn hobby is. Ik geloof niet omdat het mij wat opbrengt. Mijn geloof is een allesomvattend verhaal waarin ik leef, dat zich niets aantrekt van de scheiding tussen publiek of privé. Het is de voorwaarde van mijn bestaan, het kader waarin ik mij begeef, de vloer onder mijn voeten. Het is niet leuk of mooi of inspirerend. Het is er gewoon. En ik kan er niet omheen.

Als ik ’s zondags in de kerk mijn geloof in de schepper van hemel en aarde belijd en de lof zing van de koning die de wereld regeert, dan zou ik schizofreen zijn als ik maandag doe alsof dat geloof een persoonlijke inspiratiebron is, een hobby of een privézaak. Dat is op zijn minst een bijzondere tegenstelling en misschien wel gewoon hypocriet. En daarom is mijn geloof geen ‘privézaak’. Daarom is mijn geloof ook politiek. En als ik morgen in het stemhokje sta dan sta ik daar als christen en krijgt mijn geloof politieke consequenties. Omdat het naar de aard van mijn geloof niet anders kan.

Geen sharia
Maar nog even die sharia. Want kom ik daar met deze redenering niet gewoon op uit? Volgens mij niet. De Bijbel geeft geen blauwdruk voor de politiek. De theocratie was onder Israël, waar God een koning aanstelde. Nu leven wij in de periode van het koninkrijk van de hemel. En die heeft een vreemd, onaards karakter. Weinig pretentieus, onzichtbaar soms, langs de onderkant, met deugden als liefde en geduld, vriendelijkheid en zachtmoedigheid. Een christelijke natie is geen goed idee. Een tank met een kruis erop, nee dank je. De staat kan wel sterk christelijk kleuren, maar kan per definitie niet christelijk zijn. Daarvoor is Gods koninkrijk te weinig van deze wereld, daarvoor is de puinhoop hier te groot. En de staat omvat mensen van vele kleuren en geloven die er samen het beste van moeten maken. De staat is niet de kerk. Ad de Bruijne zegt het scherp: “Christelijke politiek betekent dat je in het licht van Gods Woord en je christelijke overtuiging bijdraagt aan de aardse vrede in de nog onverloste wereld. Daarom ga je meestal terughoudender te werk. Je moet rekenen met maatschappelijk draagvlak en zet anders in dan binnen de context van de kerk.” Christelijk stemmen is dus wat anders dan het invoeren van de sharia. Maar christelijk stemmen is wel nodig. Want geloof is politiek.

Beeld ANP