29 oktober 2013. Twee jonge jongens van 19 en 21 jaar staan bovenop een windmolen. Ze kennen de molen als geen ander, ze werken als monteurs in verschillende windmolens. Maar op die bewuste 29 oktober gaat er iets dramatisch mis. Er breekt brand uit.

In paniek zijn de jongens naar boven geklommen, maar ze konden op tachtig meter hoogte geen kant meer op. Later is op foto’s te zien dat de twee elkaar daar omhelzen. Eén van de jongens valt van de molen af. De andere jongen, Arjan, gaat terug de molen in. Maar ook hij overleeft het niet.

“Ik wil er eigenlijk niet aan denken wat Arjan heeft meegemaakt”, vertelt zijn moeder Alinda bijna vier jaar later tegen mij. Ik heb zelf geen kinderen, maar het lijkt me één van de ergste dingen die je als ouders kan overkomen: op zo’n afschuwelijke manier je kind verliezen.

“Waar was God toen het ongeluk gebeurde en Arjan moest sterven”, vraagt Alinda’s man zich af. Een logische en terechte vraag, denk ik.  Alinda’s antwoord daarop is: “God was erbij. God stond aan de andere kant om Arjan op te vangen, en dat troost me.”

Die woorden van haar zijn voor mij een aanmoediging om in moeilijke situaties, of wanneer het leven niet gaat zoals ik gehoopt had, te bedenken: God is erbij.

De Nederlandse priester Henri Nouwen schrijft daar ook mooi over. “Het mag dan waar zijn dat er eb en vloed is, de zee blijft toch de zee. God is de zee. Ook al ervaar ik telkens ups en downs in mijn  gevoel en vaak ook grote verschuivingen en veranderingen in mijn innerlijk leven, toch blijft u dezelfde (…) er zijn dagen van verdriet en dagen van vreugde, er zijn gevoelens van schuld en gevoelens van dankbaarheid; er zijn momenten van falen en momenten van succes: maar allemaal zijn ze ingebed in uw niet-aflatende liefde.”

En met Henri Nouwen bid ik mee: “De enige echte verleiding voor mij is twijfelen aan uw liefde, denken dat ik buiten het bereik ben van uw liefde, mezelf buiten de genezende straling van uw liefde plaatsen. Dat doen is binnengaan in het donker van de wanhoop.  O Heer, zee van liefde en goedheid, geef dat ik er bij alle eb en vloed zeker van ben dat de zee de zee blijft. Amen.”

En dat betekent heus niet dat alles dan altijd maar goed gaat of dat je geen boosheid, verdriet en onmacht mag voelen. Na het overlijden van Arjan had Alinda dagen dat ze het liefst in bed wilde blijven liggen en nog steeds zou ze graag willen dat de altijd aanwezige pijn even weg zou zijn. Maar, het is voor haar wel een enorme troost dat er Iemand bij haar zoon was en dat hij niet alleen was op het meest angstige moment van zijn leven.

Lees hier het hele interview met Alinda