Zoeken

Niets nieuws

leven onder de zon

Auteur

Nannette Poortinga

Psalm 103 – Mijn huid, mijn haar

Opzien als een berg – Psalm 121

Naast de serie dogma’s starten we vandaag met de serie meditatie. In een kort filmpje van een minuut wordt een gedeelte uit de bijbel vanuit het heden herteld. Laat je inspireren!

Zonder God: dat scheelt heel veel gedachtes

Iets nieuws op Niets Nieuws: interviews met mensen die de kerk verlieten of er zelfs nooit zijn geweest.

Twee tienertheologen
Als tienermeisje wist ik het al snel zeker: ik wilde theologie studeren. Dat vonden veel mensen in mijn omgeving een beetje gek, sommigen vonden het mooi, één vriendin vond het heel begrijpelijk: Femke. Zij wilde dat namelijk ook. We waren even oud, we hadden hetzelfde vakkenpakket en elke ochtend stapte ik in de trein, waar zij een halte eerder al in was gestapt. We zaten naast elkaar en liepen de twintig minuten van het eindstation naar onze gereformeerde middelbare school. En aan het eind van de dag liepen we weer terug. Ondertussen hadden we het over van alles, vaak over God, die zo belangrijk voor ons was. Na het behalen van onze diploma kwam hier een einde aan. Voor onze theologische opleiding vertrok zij naar Leuven, ik naar Kampen.

Ergens in dat eerste jaar theologie raakte ik in de war. Dat gebeurt nogal eens als je je levensovertuiging binnenstebuiten keert om die uit te pluizen. Vol vragen zat ik en ik wist niet zo goed bij wie ik daarmee terecht kon. Ik schreef Femke een lange brief. Ik kreeg geen reactie. Een paar maanden later hoorde ik via via dat ze was gestopt met theologie en geen christen meer was.

Jaren later sprak ik weer eens met haar af, voor dit interview. Ik hoorde eindelijk wat haar reactie op mijn brief was.  Continue reading “Zonder God: dat scheelt heel veel gedachtes”

Saai evangelie

In mijn kleine stadje is het nooit zo druk als op zondagochtend. Als ik me met mijn man naar de auto haast om nog op tijd in de kerk te komen passeer ik een optocht van mannen in pakken en vrouwen met hoeden. Als ik in m’n auto richting m’n kerk rijd moet ik mensen op fietsen met psalmboekjes onder de snelbinders ontwijken. Als ik m’n auto neerzet op het parkeerplaatsje naast m’n kerk zijn er altijd mensen die onze kerk voorbij fietsen op weg naar hun eigen kerkgebouw. De kerk is zondags de plek om te zijn. Continue reading “Saai evangelie”

Precies genoeg

Ik hang m’n twee blauwe, plastic Albert Heijntassen vol boodschappen aan m’n stuur. De eieren liggen bovenop in de linker; in de rechter m’n verse volkoren brood. Daaronder appels, ham, kaas, een nieuwe afwasborstel en alle andere dingen die ik thuis op m’n boodschappenlijstje had geschreven. Ik haal m’n fiets van het slot, draai hem om en voor ik op wil stappen rijd ik hem voorzichtig van de stoep af, de weg op. Terwijl ik dat doe begeven beide tassen het tegelijkertijd. Continue reading “Precies genoeg”

Als ik m’n oren niet geloof

Als je na acht jaar gereformeerde basisschool, zes jaar Gomarus College en vier jaar Theologische Universiteit Kampen aan een hogeschool voor de kunsten gaat studeren, is dat even wennen. En met je oren klapperen. Continue reading “Als ik m’n oren niet geloof”

Een pleidooi voor een luisterend oor

“Waar zijn de Molukken eigenlijk?” fluistert een vriendin naast me in m’n oor. Ik zit in het theater, op de eerste rij in het midden van de tribune. Acteur Joenoes Polnaija staat recht voor me en heeft zich zojuist voorgesteld. Hij heeft al z’n tatoeages laten zien, hij heeft op z’n huidskleur gewezen (“Ik ben niet zwart, of donker. Ik ben ook niet blank, of getint. Ik ben echt bruin.”) en hij heeft zijn afkomst bekend gemaakt: “Dus ik ben eigenlijk Nederlander. Maar ik ben ook Moluks.” Continue reading “Een pleidooi voor een luisterend oor”

Verbonden zonder woorden

Razia glimlacht altijd als ik haar zie. En ze lacht hardop. We kunnen elkaar niet verstaan, maar ze wil me hoe dan ook duidelijk maken dat ze het heel goed bedoelt. Ze steekt haar duim op, vraagt: “Good?” Ik glimlach terug, herhaal het gebaar. “Good”, antwoord ik. Ik stel haar dezelfde vraag en krijg hetzelfde antwoord. Good. Uit dit woord bestaat onze volledige conversatie elke keer als we elkaar tegenkomen in de kerk. Continue reading “Verbonden zonder woorden”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑