Zoeken

Niets nieuws

leven onder de zon

Auteur

nanningahj

Henk-Jan Nanninga, 22 jaar uit Groningen in Nederland. Student in de Master Accountancy & Controlling aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Doorbreek de impasse. Red de wereld. Begin bij jezelf.

Wie het nieuws de afgelopen weken een beetje heeft gevolgd zal een regelmatig terugkerende spelbreker zijn opgevallen; duurzaamheid. Trump die het klimaat akkoord met voeten treedt, een kabinetsformatie die spaak loopt op klimaat, een NOS klimaatexpeditie die laat zien hoe snel de Noordpool ophoud te bestaan. Voorbeelden te over. Zolang we klimaat en duurzaamheid zien als thema’s die economische groei belemmeren gaan er geen resultaten worden geboekt. De schoorsteen moet blijven roken klinkt het dan. Maar wanneer zijn de grenzen van groei bereikt? Continue reading “Doorbreek de impasse. Red de wereld. Begin bij jezelf.”

Van Sudocrème en ‘calls’ tot Jezus is de goede herder

“Wiens brood men eet, diens woord men spreekt”, dat kreeg ik eens te horen toen ik als stagiair mijn zelfgesmeerde bammetjes tijdens de lunch zat te verorberen. Doordat ik mijn beperkte stagevergoeding niet wilde uitgeven aan een lunch in het bedrijfsrestaurant voelde ik me  ook voor even minder onderdeel van de groep collega’s. Taal verbindt en elke groep heeft zijn eigen taal. Continue reading “Van Sudocrème en ‘calls’ tot Jezus is de goede herder”

Waarom ik stop met zo hard mijn best doen

Als zelfgekozen proefkonijn van mijn eigen experiment ben ik in mijn vorige blog de uitdaging aangegaan meer rust in mijn dag te brengen. Doel van mijn experiment is door een kort gebed aan het begin van de dag meer gericht te zijn op anderen. Inmiddels durf ik de stelling aan dat mijn ochtendritueel voortaan klokslag vijf voor zeven start met een gebed boven aan de trap. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het nog meermaals voorkomt dat ik onderaan de trap tegen de lamp loop, die voor je het weet weer onder de korenmaat staat. Uit ervaring weet ik daarom nu ook dat het bidden op de onderste trede van de trap hetzelfde effect van rust geeft. Continue reading “Waarom ik stop met zo hard mijn best doen”

Dankdag en de Zuidas

Mijn forenzenbestaan begint nagenoeg elke ochtend klokslag vijf over zeven bij de fietsenstalling op station Zwolle. ‘Inchecken voor de stalling alstublieft’ vraag ik aan de steevast wat humeurig ogende man die dagelijks zijn vaste plek inneemt. We zijn nooit meer echt vrienden geworden, omdat ik het een half jaar lang vertikte om mijn fiets bovenin de stalling te zetten, totdat ik op een dag op heterdaad werd betrapt. Na een bevestigende pieptoon van het incheckapparaat klinkt het ‘voor mekaar’ en ‘wel bovenin de stalling zetten hé?’ waarna ik me omdraai en richting de fietsenrekken loop. In mijn hoofd weer verzuchtend dat ik mijn 18 kilo zware retro Gazelle weer een meter de lucht in mag gaan staan hijsen in mijn maatpak. Bang dat ik er ooit nog eens uitscheur.

Continue reading “Dankdag en de Zuidas”

Ik zweer het je

Na de bankiers en taxateurs ben ik als accountant vanaf 1 juni 2016 zelf aan de beurt: de accountants-eed is een feit. Gaat het mijn wereld veranderen? Gaan zwerende zakenmannen de financiële wereld veranderen? Dat is denk ik vooral een vraag aan jou. Continue reading “Ik zweer het je”

Gelukkig de financiële sector die zich reformeert, want zij heeft perspectief

Hoewel de financiële crisis mijn voordeur niet bereikt heeft, heb ik op mijn werk dagelijks te maken met de naweeën van de crisis. Ik adviseer banken en verzekeraars rond de toepassing van de talloze na de crisis geïntroduceerde regelgeving. Zo vlak voor de vrimibo roept dat bij mij de vraag op wat er door deze wetgeving daadwerkelijk zal veranderen. En ik ben niet de enige. Aan het begin van deze maand sloot Joris Luyendijk zijn bergrede af met de oproep om moraal en ethiek een plek te geven in de wetten die worden uitgevaardigd. Continue reading “Gelukkig de financiële sector die zich reformeert, want zij heeft perspectief”

Schaamrood

schaamrood‘Schaamrood. Alles behalve trots op onze nieuwste kleur’, zo luidde de tekst van de advertentie die Volkswagen zich genoodzaakt zag te plaatsen naar aanleiding van de ‘dieselgate’ waarin zij verzeild is geraakt. Los van het feit dat ik er nog steeds niet zeker van ben dat mijn auto niet met sjoemelsoftware is uitgerust, trok de advertentie ook mijn aandacht omdat werd geprobeerd een inktzwarte boodschap te camoufleren met een vleugje ironie. Het leek bedoeld als een openlijke spijtbetuiging waarvan de scherpe kantjes zijn afgeslepen.
Continue reading “Schaamrood”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑