Zoeken

Niets nieuws

leven onder de zon

Auteur

Robin ten Hoopen

Robin ten Hoopen, MA, is theoloog, predikant met een bijzondere opdracht binnen de PKN en AIO/promovendus Oude Testament @Protestantse Theologische Universiteit Amsterdam

‘Ik ben gelukkiger zonder mijn geloof in God.’ Preekvoorbereiding met een andersgelovige

Door Robin ten Hoopen

Het is een licht bewolkte zaterdagmiddag, de temperatuur is goed. De zon schijnt af en toe wat van haar gouden stralen door het licht grijze wolkendek. We zitten op een terras, voor ons twee glazen wijn. Hij drinkt Sancerre, fris en mineralig. Ik Rueda, het fris-bittere fruitje kan me vandaag bekoren. We spreken over geluk.

Continue reading “‘Ik ben gelukkiger zonder mijn geloof in God.’ Preekvoorbereiding met een andersgelovige”

En hoe het dan toch Hemelvaart werd

Op deze plaats had ik wat gedachten willen delen over Hemelvaart. Je weet wel, de vrije dag die veel Nederlanders wel zouden willen inruilen. Ik had willen betogen dat het met Hemelvaart niet gaat over de vraag of Jezus wel of niet op een witte wolk omhoog steeg naar de hemel, maar over Jezus die koning is over de wereld, die regeert vanuit de hemel, waar die dan ook exact is. Ook had ik iets willen stamelen over dat God op Hemelvaart bevestigt dat Jezus niet zomaar iemand is, maar Diegene die God voluit heeft laten zien. Ik wilde besluiten met de idee dat Hemelvaart een afscheid is, maar dat dit afscheid, hoe moeilijk ook voor Jezus’ beste vrienden, toch geen definitief afscheid was, maar een ‘tot ziens’. Continue reading “En hoe het dan toch Hemelvaart werd”

Nu komt het erop aan: hoe gaan we die ‘identiteit’ vormgeven in een ‘christelijke cultuur’?

Nu de tijd van koffie uitdelen, flyeren en lijsttrekkersdebatten voorbij is, is ook de roep om ‘onze nationale identiteit’ en het schermen met ‘de christelijke cultuur’ verstomd. Andere thema’s hebben  de aandacht: klimaat, voltooid leven, progressief, links, christelijk, rechts. Toch hielden niet deze thema’s, maar vooral die ‘christelijke cultuur’ en ‘nationale identiteit’ ons deze verkiezingsperiode bezig. Politici riepen, media schreven en Nederland en Turkije lieten zien dat het hier zeker niet om loze begrippen gaat. Ondertussen schreef onze premier een brief in de krant en hield een CDA leider een pleidooi tegen het hebben van twee paspoorten. Resultaat van dit alles: onze ‘nationale identiteit’ en ‘de christelijke cultuur’ kwamen neer op ‘normaal doen’, het volkslied  zingen, trouw aan één land zweren en je afval weggooien. Erg verhelderend vond ik het allemaal niet. Continue reading “Nu komt het erop aan: hoe gaan we die ‘identiteit’ vormgeven in een ‘christelijke cultuur’?”

Gedenk je doden: alle(r)zielen

Ik wil het met je hebben over de dood. Ja, je leest het goed: de dood. Heb je het daar weleens over met iemand? Over je eigen dood? Hoe je omgaat met de dood van een ander en hoe je die ander gedenkt? Je leest nu trouwens geen advertentie voor een uitvaartverzekering. Je bent echt op Niets Nieuws. Leven onder de zon, daar gaat het ons om. Maar dat leven houdt een keer op. Nu november aanbreekt zal daar de komende week weer veel over te horen zijn. Veel kerken vieren ofwel Allerzielen (2 november) of Eeuwigheidszondag (20 november). En ook op televisie en in bladen wordt er de komende weken aandacht gegeven aan de dood en het herdenken van overledenen. Namen worden genoemd, herinneringen levend gehouden. Daar ben ik blij mee. Continue reading “Gedenk je doden: alle(r)zielen”

It’s got to be somebody’s fault

It’s got to be somebody’s fault. Het is altijd iemands schuld. Dat is de slogan van een bekend Haags advocatenkantoor. Was het maar zo simpel, dacht ik toen ik de slogan zag. Kon je altijd maar één schuldige aanwijzen. Was er één leider onder de coupplegers in Turkije? Kun je één mens aanwijzen die de aanslagplegers in Kabul, Nice of München tot deze daad heeft gebracht? Toch moet het iemands schuld zijn. Een naam genoemd, een vinger gewezen. Continue reading “It’s got to be somebody’s fault”

De bus naar onsterfelijkheid

Stel nu eens dat het zou kunnen: onsterfelijk worden. Je leven oneindig rekken en geen natuurlijke dood meer. Velen voelen er wel wat voor. Talloze boeken zijn erover geschreven in de afgelopen jaren (zie o.a. het werk van Jonathan Weiner) en in de VS is er zelfs een heuse presidentskandidaat die door het land trekt in een Immortality Bus. Deze Zoltan Istvan is zeer kritisch op gelovigen die de dood steunen om een hemel in stand te houden en heeft als belangrijkste agendapunt het verslaan van de natuurlijke dood. Aardse onsterfelijkheid: zou je dat wat vinden? Of sla je die kans beleefd, maar bewust af? Continue reading “De bus naar onsterfelijkheid”

Goed nieuws delen: een beetje meer pretentie graag!

Als christen pretendeer ik meestal niet de enige waarheid te hebben. Deze opleggen aan een ander, doe ik al helemaal niet. Ik word namelijk liever niet als fundamentalist gezien. Een terechte zorg lijkt me. Naast dat het label ‘fundamentalist’ niet goed is voor het imago – het brengt immers beelden van dwang en oorlog mee – druist fundamentalisme ook in tegen het idee dat geloof persoonlijk is en alleen in vrijheid kan plaatsvinden. De christelijke boodschap met dwang opleggen lijkt mij dan ook een contradictio in terminis. Liever geen fundamentalisme dus. Continue reading “Goed nieuws delen: een beetje meer pretentie graag!”

Knipoog van een overledene, adieu van God

Kun je een knipoog krijgen van een overledene? Ik ken veel verhalen van mensen die zoiets meemaken. Mooie ervaringen zijn dat. Tegelijk hoor ik van die mensen ook dat zij hopen dat hun overledene nu rust heeft en mag ontspannen. En dat wens ik zelf ook mijn dierbaren toe. Maar kunnen die twee elementen wel samengaan?

Continue reading “Knipoog van een overledene, adieu van God”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑