Zoeken

Niets nieuws

leven onder de zon

Tag

bijbel

De Bijbel is (ir)relevant

Door Marinus de Jong

“Lees je Bijbel, bid elke dag, dat je groeien mag.” Wie is er niet groot mee geworden? Vanaf de kansel hoor ik nogal eens ditzelfde duo als concrete toepassing van veel Bijbelteksten. In ieder geval in de protestantse traditie is het dagelijks lezen van de Bijbel als het Woord van God een belangrijke manier om je geloof vorm te geven en te ‘groeien’ in geloof. Maar werkt dat eigenlijk wel? Continue reading “De Bijbel is (ir)relevant”

Spreuken 31 – sterke man

De iedereen hoort er Bij-bel

‘Feestelijke presentatie van de Mannenbijbel’ zie ik langs vliegen terwijl ik door mijn Facebook-timeline scroll. Zal wel weer een lifestyleboek over mode, auto’s of  bbq-en zijn, denk ik nog. Maar ik zie net op tijd dat het een link is naar de website van CIP, die ik toch om geheel andere inhoud ken. Als ik doorklik leer ik dat de Mannenbijbel een unieke versie van de Herziene Statenvertaling is, met allerlei leuke extra wetenswaardigheden en vooral een boel praktische tip hoe je als man moet leven voor God en je naaste. ‘Want mannen willen weten hoe dingen werken’. Een Bijbel voor en door mannen.

Continue reading “De iedereen hoort er Bij-bel”

Knetterhard – Jesaja 24

Hokken met een heiden: hoe een relatie met een ongelovige (prima) werkt

Gastblog door Rineke Voogt

“Eh…niet lullig bedoeld, maar: hoeveel Bijbels heb jij eigenlijk?!” Vriend B. trekt de volgende verhuisdoos met boeken open. Bovenop ligt een Jongerenbijbel, een Nieuw Testament in het Latijn en een of andere gratis studentenversie van het Nieuwe Testament. B. legt ze op de stapel die zonder moeite een plank van de boekenkast kan beslaan: Bijbels, boekjes over hoe je je geloof kan verdedigen en/of bewijzen, boekjes die vertellen hoe je gelovig en wetenschapper tegelijk kunt zijn, en iets over de gereformeerde identiteit. Ik schiet in de lach. Terechte vraag wel: wat móet ik met al die Bijbels en boekjes? Continue reading “Hokken met een heiden: hoe een relatie met een ongelovige (prima) werkt”

Leve het gezag

Een duidelijk kenmerk van onze tijd is het gebrek aan vertrouwen in gezag. Gebrek aan vertrouwen in bestuurders en volksvertegenwoordigers, gebrek aan vertrouwen in de rechtspraak.

Dit heeft ongetwijfeld te maken met individualisering en de laagdrempelige toegang tot een overdosis aan informatie. Toename van – vaak nutteloze – kennis betekent niet direct ook een toename van wijsheid. Wel leidt het ertoe dat we zelf denken te kunnen bepalen wat waar en goed is. Als instanties of mensen op bepaalde posities hier iets over te melden hebben, nemen we dit niet klakkeloos aan. Nee, we toetsen de argumenten of onderzoeken of het aansluit bij onze eigen normen, waarden en gevoelens. Continue reading “Leve het gezag”

Saai evangelie

In mijn kleine stadje is het nooit zo druk als op zondagochtend. Als ik me met mijn man naar de auto haast om nog op tijd in de kerk te komen passeer ik een optocht van mannen in pakken en vrouwen met hoeden. Als ik in m’n auto richting m’n kerk rijd moet ik mensen op fietsen met psalmboekjes onder de snelbinders ontwijken. Als ik m’n auto neerzet op het parkeerplaatsje naast m’n kerk zijn er altijd mensen die onze kerk voorbij fietsen op weg naar hun eigen kerkgebouw. De kerk is zondags de plek om te zijn. Continue reading “Saai evangelie”

Vrouwen aan de voeten van Jezus

Vorige week schreef Jannet de Jong een blog over vrouwen en ambten. Daarin noemde ze als een van de pijnpunten het onrecht dat vrouwen aangedaan wordt als hun gaven wel worden ingezet, maar als ze niet met de waardigheid van het ambt bekleed worden.

Als ik mijn genuanceerde standpunt met betrekking tot vrouwen en ambten uiteen zet tegenover vrouwen die mij lief zijn, krijg ik het vaak zwaar te verduren. Zij vinden dat ik het onrecht dat vrouwen wordt aangedaan niet begrijp. Dat is waarschijnlijk ook zo. Continue reading “Vrouwen aan de voeten van Jezus”

Johannes Calvijn (1509-1564)
Johannes Calvijn is naast Maarten Luther de bekendste reformator uit de zestiende eeuw. Johannes voelt zich, tijdens zijn studie Rechten in Parijs, aangetrokken tot het humanisme en de reformatie en breekt met de katholieke kerk. Hij verlaat Parijs en belandt in Bazel. Op 26-jarige leeftijd schrijft hij zijn Institutie van het christelijk geloof. Daarin geeft hij God alle eer, in plaats van de kerk. Hij blijft er 23 jaar aan schaven. In 1537 wordt hij predikant in Genève. Daar doet hij er alles aan om de Bijbel een centrale plaats te geven in kerk en samenleving. Dat botst met de gemeenteraad en Calvijn wordt verbannen. Drie jaar later komt hij terug en neemt vele Franse protestanten mee. Calvijn werkt hard en maakt van Genève een voorbeeld voor andere reformatorische gebieden. Er is echter een pijnpunt: Michael Servet, een theoloog die gezien wordt als ketter. Als hij verschijnt in een kerkdienst van Calvijn, dringt Calvijn erop aan hem te arresteren. Hij wordt levend op de brandstapel gegooid vanwege zijn ideeën, al had Calvijn liever gezien dat ze hem ombrachten met het zwaard.

Openingsgebed
Heer, open mijn lippen.
En mijn mond zal uw lof verkondigen.
Van zonsopgang tot zonsondergang
moet uw naam worden geloofd.

God, kom mij te hulp,
Heer, haast U mij te helpen.
Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest
zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen. Continue reading “Weekendmeditatie”

De Bijbel en onze relevantie-fetisj

“Lees je Bijbel, bid elke dag, dat je groeien mag.” Wie is er niet groot mee geworden? Vanaf de kansel hoor ik nogal eens ditzelfde duo als concrete toepassing van veel Bijbelteksten. In ieder geval in de protestantse traditie is het dagelijks lezen van de Bijbel als het Woord van God een belangrijke manier om je geloof vorm te geven en te ‘groeien’ in geloof. Maar werkt dat eigenlijk wel? Continue reading “De Bijbel en onze relevantie-fetisj”

Dwalen in verhalen

Toen de boot met meer dan 800 vluchtelingen naar de bodem van de Middellandse zee zonk, drongen de beelden zich aan ons op. Je kon geen krant openslaan of er stonden foto’s van getraumatiseerde drenkelingen in. Ook op Facebook kwamen tal van beelden voorbij, waaronder de indrukwekkende documentaire ‘Dying for Freedom’. In deze documentaire worden Libische reddingwerkers gevolgd die er, ondanks gevaar voor eigen leven, met boten op uit trekken om vluchtelingen uit het water te halen. Het inmiddels iconisch geworden beeld van een kindje met felgekleurde kleren dat levenloos in het helder blauwe water ligt, komt uit deze documentaire. Maar meer nog dan van de poëtische beelden van een gruwelijke dood, schrok ik van de gevoelloze reacties van sommige Nederlanders: “Dat scheelt weer 700 uitkeringen maal 50 jaar. Kassa.” Blijkbaar is er meer nodig dan een journalistieke foto van een verdronken kindje om mensen uit de rol van toeschouwer te halen en zich het lot van de bootvluchtelingen aan te laten trekken. Continue reading “Dwalen in verhalen”

Tussen hoop en vrees gloren de feiten

Geloof en feit. Is dat een tegenstelling? Of zit er op zijn minst een flinke spanning tussen? Geloof ik in feiten? Is het christelijke verhaal nou echt gebeurd? Of moet ik het meer zien als een gedicht dat het onzegbare vertolkt? Als goede muziek die mij boven mijzelf uittilt? Continue reading “Tussen hoop en vrees gloren de feiten”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑